Gijzeling tijdens Prinsjesdag
Vanwege de aanslag tijdens Koninginnedag golden deze Prinsjesdag verscherpte veiligheidsmaatregelen. 35 jaar geleden legde een dreiging ook een schaduw over de derde dinsdag van september.
 |
| De Franse ambassade op 15 september 1974 |
Leden van het Japanse Rode Leger hielden er al drie dagen de Franse ambassadeur en het personeel onder schot. Deze communistische groepering was net zo gewelddadig als de Duitse Rote Armee Fraktion en de Italiaanse Rode Brigades. Twee jaar eerder hadden de Japanse terroristen op een Israëlisch vliegveld 25 mensen vermoord en 75 andere verwond.
De gijzelnemers in Den Haag eisten de vrijlating van het Rode Legerlid Furuya. Hij zat gevangen in een Franse cel. Ook nu schuwden de Japanners het geweld niet. Bij het begin van de gijzeling waren twee Nederlandse agenten neergeschoten. Dagen van moeizame onderhandelingen volgden.
Prinsjesdag verliep sober. De meeste militairen droegen hun dagelijkse uniform. Er klonk geen marsmuziek. Vlaggen ontbraken. De koningin begon de troonrede met de woorden: ‘Ons land is opgeschrikt door een daad van terreur waarbij het leven van onschuldigen wordt bedreigd. Het optreden van de regering is voor alles gericht op de ongedeerde vrijlating van de gegijzelden.’
Diezelfde avond liep de gijzeling ten einde. De Japanse terroristen gingen akkoord met 300.000 gulden en een vliegtuig om weg te komen. Furuya kwam vrij. De gijzelaars bleven ongedeerd. Nederland haalde opgelucht adem. Pas in 2001 zou een nieuwe terroristische dreiging Prinsjesdag weer overschaduwen.
door: hardscarf
datum: 23-09-2009
14:59:06
De hele gijzeling was overigens gepland door Carlos de Jakhals die in Frankrijk tijdens de onderhandelingen nog even een granaat in het publiek gooide bij een kiosk in Parijs (2 doden en ruim 34 gewonden) om de onderhandelingen te versnellen. De 300.000 gulden (waren het geen dollars? - wat moet je met guldens in het buitenland) werden overigens later geconfisqueerd door de Syrische overheid (waar het toestel uiteindelijk landde na te zijn geweigerd door Zuid-Jemen) die het eisen van losgeld niet 'revolutionair' achtte.