Stout Nederland
Wie nog illusies had over een seksloos Nederlands gezinsleven, kan ze nu inleveren. Nu ook Willeke Alberti op de huishoudbeurs heeft toegegeven aan seks te doen, is de openbaarheid van het thema totaal. Maar passen we wel goed op, stout Nederland?
 |
De minder gelukkige tijd, waarin seksualiteit slecht bespreekbaar en problematisch was, is dan snel vergeten. Geslachtsziekten speelden vroeger een veel grotere rol in het gesprek over seks dan nu, omdat zij niet of slecht te bestrijden waren en mensen ernstig lieten lijden. Syfilis bijvoorbeeld, kon een patiënt jarenlange pijn, vergroeiingen en broze botten bezorgen, en in veel gevallen een pijnlijke dood. Pas in 1909 kwam er een werkend geneesmiddel.
Tot de uitvinding van moderne medicijnen kon er vrijwel niets worden gedaan aan seksueel overdraagbare aandoeningen (SOA's) als herpes, syfilis of gonorroe. Het enige dat hielp was onthouding. Tot ver in de vorige eeuw heerste daarom een sterke moraal die uitging van seksuele beheersing en verbod. Een gesprek over seks ging vooral over wat er níet kon en mocht.
Met de opkomst van antibiotica in de jaren 1950 waren de meeste ziekten ineens goed behandelbaar. Geslachtsziekten waren geen reden meer om je seksleven te beteugelen. Maar dat betekende niet het einde van het ongemak. Naast de opkomst van AIDS eisten ook andere geslachtziekten blijvend hun tol. Het aantal gevallen van chlamydia nam in 2005 bijvoorbeeld met 15% toe! De stoute Nederlander betaalt daarmee aardig voor de vrijheid tussen de lakens.
